Λογοτεχνία για ηττημένους #SILAHIM

 

Κι έτσι άρχισαν οι λεφτάδες να ενθαρρύνουν τους εαυτούς τους να βρουν τους παλιούς τους φίλους.
Προσπαθούσαν να αποξενωθούν από τους αντιπάλους τους. Η γλώσσα άλλαζε στα τηλέφωνα, ο τόνος. Τα κουτάλια για την τούρτα, τα πιρούνια για το φαϊ. Δεν είναι όλα τα φαγητά νόστιμα.
Αλλάζαμε κώλους και δίναμε σαν πόκεμον κάρτες, τις διπλές στα ξαδερφάκια μας. Τα λόγια σε εκείνο το σπίτι ήταν βιτριόλι σε ουρανίσκους, που κατέρρεαν πάνω σε γλώσσες που μοίριζαν άσχημα, δίπλα από στραβές οδοντοστιχίες, κίτρινες από τσιγάρα που καπνίζονταν μισά. Μετά τα πετούσαμε, παιδιά ακόμα, στην αναζήτηση κάποιου ισχυρού προτύπου.

 Με καναδυό δήθεν σόκινγκ ανέκδοτα, η σιγανοπαπαδιά, καθησύχασε τις όποιες “κακές” σκέψεις. Η πρώην του ήταν πλέον πρώην κάποιου άλλου. Οι βραδινές έξοδοι τετράδων, όταν οι δύο από τους τέσσερις είναι άγνωστοι μεταξύ τους, παλιά αποκαλούνταν συνοικέσιο. Η ταπεινή, η ήσυχη ελευθερία, σκέτος-χωρίς πιστόλι- σιγαστήρας σε εποχή πολέμου, χρήσιμος μα όχι “από μόνος του”.
Κι έτσι έπιασε δουλειά, να τραγουδάει τον ύμνο της εταιρίες κάθε πρώι. Ακόμα και το όμορφο φθινοπωρινό πρωινό της εκδρομής. Εκεί όπου φ
θαρμένα, λεκιασμένα υφάσματα περίμεναν τους γνωστούς κώλους του γραφείου για να καθιστούν.

 Κανείς δεν πρόσεξε αυτόν που χτύπησε το χέρι του στο κεφάλι του καθίσματός του, ούτε ο μπροστινός του, ο προσωπικός μπροστινός του. Και η σκόνη σηκώθηκε, τα δύο τρίτα από το κάθισμα, το ένα τρίτο από το μανίκι του. Τα παράθυρα δεν ανοίγουν και οι περισσότερες σίτες δεν κάθονται σωστά, με τέτοιο ήλιο είναι που είναι αναγκαίες. Πλαστικό, καυτό πλαστικό, το νερό στα μπουκαλάκια ζεσταίνεται, στην πράξη δεν πίνεται. Τρύπες στο αποθηκευτικό δικτάκι, τάπερ ε σπιτικό φαγητό. Φαγητό για το δρόμο, γιατί όλοι είχαν προπληρώσει το φαγητό της διαμονής του στο ξενοδοχείο. Δύο, τρεις γυναίκες έβαλαν τα δυνατά τους, ανύπαντρες, υπάλληλοι με θέση κοντά στα τριανταπέντε, τα γραφεία όλων είναι τόσο κοντά μεταξύ τους κι όμως ο εσωτερικός τους κόσμος πέρασε απαρατήρητος στα αρσενικά γεροντοπαλίκαρα.

 Μάντεψε. Η καινούργια στη δουλειά, η ΄κορη της μητέρας της, ανάμεσά τους, η ωραία της τάξης που τραβάει το βλέμμα, ντεκολτέ, κόκκινο σουτιέν.
Είναι κοινό μυστικό και ταυτόχρονα ψέμα, γνωστό, πως δεν χαίρει της αποδοχής των περισσοτέρων θυληκών, πως δεν πήρε αξιοκρατιά τη δουλειά της, κι εκείνη από τις πρώτες μέρες βάλθηκε να τους επιβεβαιώσει.
Φλέρταρε στην συνέντευη λένε, κι αυτή το ίδιο νομίζει. Νομίζει.
Καλοστεκούμενη. Για την ηλικία της.
Θυμίζει και πάντα θα θυμίζει σχολική εκδρομή σε ένα βαθμό, υπάρκει κι ένας κάποιος ενθουσιασμός, μια αίσθηση του χιούμορ, κάποιοι ξανοίγονται.
Είναι παρασκευή με πι μικρό, απόγευμα, και θα γυρίσουν κυριακή βράδυ.
Δευτέρα δουλεύουν. Δύο βράδια δηλαδή.
Κάποιοι ξεκινούν τις φωτογραφήσεις πρόωρα. Κάποιοι ξεκίνησαν ήδη τις φωτογραφίες, κλικ από δω, κλακ από κει, ερασιτέχνες φωτογράφοι, διψασμένοι να φωτογραφίσουν με την μηχανή, πότε θα την ξαναχρησιμοποιήσουν. Βγάζουν ο ένας τον άλλο, φλας. Υπάρχει κέφι. Μια κυρία βγήκε με μεγάλο προγούλι. Κάποιος με σαλάκι στο χείλος, κάποιος άλλος με εντονότερη απ’όσο στην πραγματικότητα την φαλάκρα του. Θα τις δούνε μετά, αυτό είναι το σωστό, αφού γυρίσουν, αλλά κάποιοι τις βλέπουν κι επί τόπου. Ζητούν να μάθουν πώς βγήκα και πως βγήκαν.
Όλοι γλεντάμε, όλοι διασκεδάζουμε, φτάσαμε, ονόματα, θέματα. τελεία.

Και ξαφνικά. Βρεθήκαμε χωρίς επαφή. Από κουτσομπολιά μαθαίναμε ο ένας για τον άλλο κι εγώ έμαθα πως:
Aπό τότε που έχασε σε τροχαίο τα χέρια του, πονούσε σαν να ήταν Χριστούγεννα. Ταριχευμένα -τα δυό κομμένα χέρια- με όλα τους τα δάχτυλα, στερεωμένα μεταξύ πατώματος και τοίχου, με λυγισμένους τους καρπούς τελειώναν σε δείχτες, που δείχναν το κουτί τους. Του έστειλα ένα μήνυμα λες κι είχαμε συναντηθεί και του είπα «Συσκεύασέ τα, τύλιξε τα, βάλε κι ένα φιόγκο, πάρε τη σκάλα στα δόντια σου, στήσ ‘τη μπροστά στο πατάρι, ανέβα, άνοιξε το και βάλε μέσα το κουτί αν μπορείς. Μετά κάνε τις δουλειές σου ή κάποιου άλλου αν σε πληρώσει, ή τις δουλειές του σπιτιού. Αν δεν έχεις δουλειές, κάτσε στον καναπέ και δες τηλεόραση, ξεκούρασε τα πόδια σου. Ο φίλος σου.

 

 

#silahim

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s